Programma

Lucy Iris werd 28 jaar geleden als Jennifer Horne geboren in Jacksonville, Florida, waar zij ook opgroeide. Al op haar vijfde begon Jennifer met het meezingen van (country)liedjes op de radio. Nadat ze tijdens een zomerkamp op een podium werd gezet, was haar liefde voor muziek een feit. 

Het zaadje was geplant. Ze deed auditie voor Douglas Anderson School of the Arts, werd aangenomen en volgde daar twee jaar lang lessen. Mede door een zomervakantie in Tennessee werd haar voorliefde voor countrymuziek bevestigd; door een demo kwam ze in contact met een boeker van grote concerten in Florida. Zo kon het gebeuren dat de 16-jarige Jennifer regelmatig voor 40.000 man publiek stond, in voorprogramma’s van grote countrynamen als Shania Twain, Vince Gill en Martina McBride. Vervolgens won ze ‘even’ de nationale talentenjacht Colgate Country Showdown, die eerder winnaars opleverde als Leann Rimes en Billy Ray Cyrus. 

Een nieuwe impuls vond ze in de dance; met producer Terry Grant scoorde ze een hit met de track I’ll Kill You. Al snel kwam ze in contact met het Amsterdamse producersduo Lost Orchestra, onder andere bekend van 16 Bit Lolitas, dat haar leven zou veranderen. “Zij waren onder de indruk van mijn stem en nodigden me uit in hun studio. Dat beviel zo goed dat ik een maand later al naar Nederland verhuisde.”

Dat is inmiddels vijf jaar geleden en de tijd tussen toen en nu bracht ze grotendeels in de studio door. “Ik heb hard gezocht naar een geluid dat me inspireert; een eigen stijl van zingen en schrijven. Ik denk dat muzikale smaak gevormd wordt in je vroege jeugd, als je voor het eerst met muziek in aanraking komt. Bij mij gebeurde dat in de jaren tachtig, en daar doet mijn sound me aan denken.” Hoewel ze het moeilijk vindt haar muziek te benoemen (“in ieder geval pop/rock”), schudt Jennifer haar invloeden zo uit haar mouw: “David Bowie, Fleetwood Mac, vroege Madonna (met de nadruk op ‘vroege’!), Cindy Lauper, The Bangles, The Cure en oude U2.”

Als Lucy Iris hoopt ze een plekje te veroveren tussen de sterke vrouwen in de muziek. “Ik wil geen liedjes van anderen meer zingen. Ben er nu ook achter dat het niet gaat om de trucs die je met je stem kan doen, maar om het praten over dingen. Verhalen vertellen. Onderwerpen behandelen waardoor andere mensen dingen herkennen en daarin niet meer alleen zijn. Door de nummers zelf te schrijven, houd ik de lijnen met mijn publiek zo kort mogelijk en dat is belangrijk. Misschien vindt iemand met een probleem, emotie of gedachte bijval in mijn muziek. Dan is mijn doel bereikt.